Film: Ernest & Célestine

Voor haar verjaardag had Annika een aantal dvd’s gekregen, waaronder dit pareltje: Ernest & Célestine, een Frans-Belgische tekenfilm uit 2012. En met tekenfilm bedoel ik ook een echte ouderwetse tekenfilm. Het doet een beetje schetserig aan en is niet heel precies ingekleurd. Het ziet eruit alsof het met waterverf is gedaan. 

De film is gebaseerd op een serie boeken met dezelfde titel van de Belgische Gabrielle Vincent (1928-2000). Voor haar carrière als schrijver en illustrator schilderde ze aquarellen. Dat is dus duidelijk terug te zien in de animatie.

Ernest & Célestine is het verhaal van een onwaarschijnlijke vriendschap tussen het jonge muisje Célestine en de grote beer Ernest. Zij leven in een samenleving, waarin deze twee bevolkingsgroepen gescheiden leven: de muizen wonen onder de grond, waar ze een hele stad hebben gebouwd, en de beren wonen boven, ook in hun eigen stad. 

Célestine is nog een kind. Ze woont in een soort internaat en slaapt op een grote slaapzaal. Voor het slapen gaan, komt een mevrouw een verhaaltje vertellen over de grote boze beer die graag muizen eet. Célestine is echter helemaal niet bang voor beren en heeft een tekening gemaakt van een beer met een muis in zijn armen. Dat wordt haar niet in dank afgenomen. Muizen horen nu eenmaal bang te zijn voor beren, anders loopt het slechts met ze af.

‘s Avonds wordt een groepje jonge muizen naar boven gestuurd om... tanden te stelen. Célestine gaat naar een huis van een berenfamilie om de tand te stelen die een jongetje onder zijn kussen gaat leggen. Maar ze wordt ontdekt en het blijkt dat moederberen heel bang zijn voor muizen. 

Célestine weet te ontsnappen, maar komt vast te zitten in een vuilnisbak. In de ochtend wordt ze gevonden door de grote beer Ernest, die erg veel honger heeft. Hij wil haar opeten, maar Célestine protesteert. Dat is het begin van een bijzondere vriendschap.

De mensen...eh... muizen en beren om hen heen zien die vriendschap echter niet zitten en veroordelen hen hierom. Zouden ze vrienden kunnen blijven? 

Ernest & Célestine is een mooie en grappige tekenfilm voor groot en klein (vanaf 6 jaar). Een aanrader.

Film: Paddington

De voorjaarsvakantie is voorbij en het lijkt wel echt ineens voorjaar geworden. ‘s Morgens bij het opstaan is het alweer bijna licht. Heerlijk! Helaas was ik de helft van de vakantie ziek, dus we hebben niet veel samen kunnen doen. Maar vrijdag zijn we toch nog met z’n vieren naar de film geweest. Naar Paddington.

En dat was erg leuk! Don heeft eigenlijk een hekel aan Beertje Paddington en zei dus dat hij niet naar de film wilde. Maar zodra hij de trailer zag, was hij om. De trailer is erg grappig, net als de hele film. Er zijn echter veel trailers in omloop en als je er te veel bekijkt, heb je zo ongeveer de hele film al gezien. 

Paddington is een beer uit Peru. Hij woont daar bij zijn oom en tante, die ooit een ontdekkingsreiziger uit Londen hebben ontmoet. Daaraan hebben zij een marmeladeverslaving overgehouden en een verlangen om naar Londen te gaan. Daar zouden ze van harte welkom zijn bij de vriendelijke avonturier. 

Als tijdens een aardbeving oom overlijdt en tante daarna naar een berenrusthuis gaat, vertrekt Paddington als verstekeling per vrachtschip naar Engeland, bevoorraad met heel veel potten marmelade. Zijn tante had hem een kaartje om zijn nek gehangen: ‘Please, look after this bear.’ 

Zo komt de kleine beer terecht op Paddington Station. Hij wordt opgepikt door een gezin, waar hij één nachtje mag blijven slapen. Daarna gaan ze op zoek naar de ontdekkingsreiziger, waar Paddington wil gaan wonen.

Uiteraard is er ook een slechterik in de film: een medewerker van het natuurhistorisch museum (Nicole Kidman met strak kapsel), die niet wacht tot dieren dood zijn voor ze ze opzet. Ze bestelt gewoon levende exotische exemplaren en brengt die eigenhandig om. Een Peruviaanse beer ontbreekt nog in haar collectie. 

Bij het vangen van de beer krijgt ze hulp van de buurman van de familie waar Paddington logeert. Deze man (waarin fans van Dr. Who de huidige Doctor herkennen) is een fatsoensrakker die vindt, dat beren niet in een nette buurt thuishoren.

Kortom: genoeg ingrediënten voor een spannend verhaal. Paddington zorgt ervoor dat het ook een erg grappig verhaal wordt. Hij is namelijk totaal ongepast een de menselijke beschaving en zo gedraagt hij zich ook. Maar uiteindelijk... komt alles op zijn pootjes terecht.

Paddington draait nu in de bioscoop.

Film: Zarafa

Afgelopen vrijdag hebben we tijdens de familiefilmavond naar Zarafa gekeken, een animatiefilm uit 2012 van filmmaker Rémi Bezançon, die het verhaal schreef, en animatiemaker Jean-Christophe Lie.

De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van ‘s werelds eerste giraffe in Parijs.

Een oude man zit voor een baobab en vertelt een verhaal aan een groepje kinderen. Dat verhaal gaat over Maki, een jongetje dat gevangen is genomen door een slavenhandelaar. Al snel weet hij te ontsnappen. Hij zoekt toevlucht in een kudde giraffen, maar de gemene slavenhandelaar vindt hem snel en schiet de moeder van een jonge giraffe dood. Gelukkig komt er een nomade tevoorschijn, prins Hassan, die de slavenhandelaar wegjaagt en aan Maki de opdracht geeft naar huis te gaan. Zelf neemt hij de jonge giraffe mee.

Daar is Maki het helemaal niet mee eens. Hij belooft de stervende moedergiraffe, dat hij haar dochter terug zou halen en gaat achter Hassan aan. Wat volgt is een avontuurlijke reis die hen tot in Parijs brengt. Ze reizen te voet, per schip en zelfs per luchtballon. Zou het Maki uiteindelijk lukken om de giraffe Zarafa terug te brengen naar haar kudde? 

Zarafa is een mooie en ontroerende animatiefilm, die ook een stukje geschiedenis laat zien. Het gaat onder andere over slavenhandel en over een conflict tussen Egypte en Turkije. Je ziet hoe slaven behandeld werden en hoe mensen leefden in Afrika en in Europa. De film is dus niet alleen maar makkelijk vermaak. Het biedt stof om over na te denken en te praten en is interessant voor kinderen die ook buiten hun eigen wereldje willen kijken.

Film: Ronja de roversdochter

Drie weken geleden hadden Annika en ik het boek Ronja de roversdochter van Astrid Lindgren uitgelezen, vanavond hebben we de film bekeken. Nou ja, film. Op de dvd die we in de bieb hadden geleend, stond de televisieserie, in zes delen. Gelukkig zit er een doorspoelknop op de afstandbediening, hoefden we niet steeds de aftiteling en samenvatting van de vorige aflevering te bekijken.
De dvd is trouwens wel populair, want al twee weken grepen we er net naast. Had ik thuis op internet gekeken of hij aanwezig was, was hij alweer uitgeleend op het moment dat ik in de bieb was. Daarom ben ik deze week in plaats van vrijdag maar vast op donderdag gegaan en toen stond hij er nog.

Net als het boek vonden we ook de film leuk. Hij volgt het boek nauwgezet. Alleen worden de fantasiebosbewoners anders benoemd. De vogelheksen heten karpijnen, de aardmannetjes bipskabouters en de moenen worden als grijze dwergen aangeduid.
De film is uit 1984. Af en toe vond ik hem een beetje jaren ’70 aandoen. Vanuit 2014 gezien scheelt dat ook niet zo veel. Vooral de scénes waarin mensen helemaal bloot liepen. Zou dat nu nog kunnen? Of zouden die stukjes eruit geknipt worden als de serie nu op tv zou komen? De meiden vonden het in ieder geval wel grappig toen de hele roversbende in hun blootje naar buiten de sneeuw in werden gejaagd om zich te wassen.

Al met al hebben we weer een prettig familiefilmavondje gehad. Ik zal de dvd snel terugbrengen naar de bieb, dan kan iemand anders hem weer lenen.

Film: Life of Pi

Na het boek te hebben gelezen (zie deze post), heb ik nu de film gezien.

Een film is een beknopte versie van een boek. Ben je met een boek een aantal dagen, of weken, bezig, een film duurt zo’n anderhalf, twee uur. In een boek is er ruimte om gebeurtenissen, gedachten, gevoelens uitgebreid te beschrijven. In een film kan dat worden gedaan door een voice-over of een verteller.

Tijdens het schrijven van dit stuk, had ik me vooral gericht op de verschillen tussen het boek en de film. Nu wil voor mezelf eerst nagaan hoe ik de film zelf vond, zonder aan het boek te denken.
Ik vond het een imposante film, met geweldige beelden. De wilde zee, de dieren. Maar ook een heel kalme en oneindige zee, waarop Pi in zijn eentje ronddobbelt. Wat een eenzaamheid! En dat vreemde eiland, dat geheel bestaat uit planten en waar duizenden stokstaartjes wonen.
Don had gehoord, dat het een heel spirituele film zou zijn, maar dat vond ik niet heel erg op de voorgrond staan. Pi gelooft in God, Allah en alle hindoeïstische goden en roept hen geregeld aan. Maar erg diep gaat het niet. De film gaat meer over het avontuur. En wat voor avontuur!

 De beelden in de film zijn indrukwekkend. De woeste zee, de dieren in de sloep. Voor de zee hebben de filmmakers het grootste golfbad in de filmgeschiedenis gebouwd. De dieren waren computeranimaties; ze waren helemaal niet aanwezig bij de filmopnamen. Echt ontzettend mooi gedaan. De jonge acteur Suraj Sharma, die Pi speelt, zet een uiterst knappe acteerprestatie neer. Hij had helemaal geen echte dieren tegenover zich (gelukkig maar), maar moest zich wel gedragen alsof dat zo was. Met zijn ogen de niet-bestaande tijger volgen. Niet alleen een denkbeeldige lijn trekken, waar het dier zou lopen, maar hem ook echt zien en reageren op wat hij doet, terwijl er niets te zien was.
Alleen voor de hyena hadden ze een echt dier gebruikt. Deze was te zien in zeven shots waarin hij niet samen met de jongen in beeld was. Voor de rest was ze met de computer nagemaakt.
Wij hebben de film op een kleine televisie gezien. In de bioscoop in 3D-versie is het natuurlijk veel gaver om te zien.

Tijdens het lezen van het boek was ik benieuwd hoe de gruwelijke details zouden worden verfilmd, zoals wanneer de zebra levend door de hyena wordt opgegeten of wanneer het Pi maar niet lukt om een schildpad snel te doden. Dat laatste is in de film niet te zien, de dood van de zebra wel, maar niet zo uitgebreid en gruwelijk als in het boek.

Gevoelens worden in beeld en woord uitgedrukt. Zoals bij het afscheid van tijger Richard Parker. Als de sloep aanspoelt in Mexico verdwijnt hij zonder om te kijken de jungle in. Pi vertelt in voice-over wat dit met hem deed, vervolgens zien we hem hartverscheurend huilen en daarna zijn we weer in het ‘heden’ in Canada, waar hij aan de schrijver vertelt hoeveel pijn het hem deed, dat de tijger geen afscheid had genomen.

In de film lijkt religie wel een belangrijkere rol te spelen dan in het boek. In het boek vertelt Pi wel hoe het kwam dat hij drie religies aanhangt en roept hij god of de goden af en toe aan, maar in de film doet hij dit vaker en nadrukkelijker. Zo leek hij tijdens een storm op zee wel waarzinnig. Hij zat in de reddingssloep die een speelbal was van metershoge golven en ging op het dekzeil staan gillen van enthousiasme. Hij haalde het dekzeil, dat de hele tijd half over de boot zat, helemaal los zodat Richard Parker het schouwspel ook kon zien. Uiteindelijk had hij door dat dit levensgevaarlijk was en maakte hij het dekzeil snel helemaal dicht om eronder te kunnen schuilen.
Ik heb het in het boek teruggelezen. Deze filmscène is een samenvoeging van twee scènes in het boek. Daarin komen Pi en Richard Parker eerst in de storm terecht. Pi reageert meteen alert door de belangrijkste spullen in veiligheid te brengen en het dekzeil over de sloep heen vast te maken. Later komt er een onweersbui langs, die niet zo allesverwoestend is. Pi blijft op het dekzeil zitten kijken naar het bovenaardse schouwspel.

Ik wendde me tot Richard Parker en zei: ‘Kijk, Richard Parker, een bliksemschicht.’ Ik zag wat hij ervan dacht. Hij lag plat op de bodem van de boot, met uitgestrekte poten en trillend als een riet.
Op mij had het juist een tegenovergestelde uitwerking. Het was iets wat me uit mijn beklemmende aardse beslommeringen haalde en me in een staat van verrukte verwondering katapulteerde.

Film: Vampierzusjes

Enige jaren geleden heb ik met Rozanne één van de boeken van de Vampierszusjes gelezen, van de Duitse schrijfster Franziska Gehm. In augustus 2013 verscheen de film Vampierzusjes in de Nederlandse bioscopen en gisteravond hebben wij hem op dvd bekeken.
De familie Tepes bestaat uit een menselijke moeder, een vampiervader en een twaalfjarige half-vampiertweeling, de zusjes Dakaria en Silvania. Ze verhuizen vanuit Transylvanië, het land van hun vader, naar de thuisbasis van moeder: het menselijke Duitsland. Ze zullen zich moeten aanpassen, dus niet meer vliegen en geen levende insecten eten, en de doodskist mag niet in de woonkamer staan.
De meisjes zijn een tweeling, maar ze lijken totaal niet op elkaar. De assertieve Daka heeft veel weg van haar vader en is veel meer vampier dan de rustige, romantische Silvania die een jongere kopie van haar moeder is. Silvania wil graag menselijke vrienden maken, Daka vindt het heerlijk om ‘s nachts over de stad te vliegen. Eigenlijk wil de één volledig mens worden, de ander wil een echte vampier zijn. Dan komen ze te weten dat er een tovenaar in de stad woont, die hun hartewens in vervulling kan laten gaan. 

Ik vind Vampierzusjes een leuke, originele film. De twee zusjes zijn frisse jonge meiden. Het is grappig om te zien hoe ze meer mens of meer vampier worden, hoe de één ineens niet meer zo goed kan vliegen terwijl de ander zich tegoed doet aan rauw vlees en vers bloed. Af en toe zingen ze een Transylvaans/Vampiers lied en dat klinkt zó mooi. Echt Oost-Europees.
Annika en Rozanne vonden de film ook leuk.

Film: Up

Vanavond mocht Annika kiezen welke film we gingen kijken tijdens de filmavond. Dat was lastig. Ik neem altijd films op van tv, vooral van Zapp. Maar dat zijn meestal hetzelfde soort films: Nederlands of Scandinavisch en verantwoord. Meestal vinden de meiden die wel redelijk leuk, maar nu had Annika zin in iets anders, vooral in iets spannenders. Gekeken of er bij UPC iets te huren viel. Daar ben ik eigenlijk op tegen, want als je dat een paar keer doet, gaat dat best in de papieren lopen. Maar we hebben geen leuke film kunnen vinden. Dus deed Annika een greep in onze eigen kast. Daar vond ze Up.

Deze animatiefilm uit 2009 vertelt het aandoenlijke verhaal van Carl Fredricksen, een oude man, die samen met zijn vrouw Elly een avontuurlijk leven had willen leiden. Ze zouden samen op een verlaten plek in Zuid-Amerika gaan wonen. Maar het leven ging voorbij en Elly stierf.
Als Carl uit zijn huis wordt gezet en naar het bejaardentehuis moet, besluit hij met behulp van hééééél veel heliumballonnen met huis en al alsnog naar Zuid-Amerika te vliegen. Er blijkt echter een verstekeling op de veranda te zitten: de jonge scout Russell. Bij toeval komen zo bijna precies op de plek terecht, waar Carl heen wilde. Daar lopen ze een reuzevogel, een pratende hond en een oude idool tegen het lijf. En dat leidt tot een groot avontuur.

Up is een mooie en bijzondere film. Niet alleen maar grappig, maar ook best wel zielig, vond Annika. En spannend. Een aanrader.

Film: The Muppets

Walter is een beetje vreemd, klein mannetje dat opgroeit in een gewoon gezin. Zijn broer Gary is zijn beste vriend. Alleen wordt Gary steeds groter en Walter niet. Als hij op een dag op televisie een uitzending van The Muppets ziet, voelt hij zich meteen tot hen aangetrokken.
Gary is intussen volwassen en heeft al tien jaar een vriendin: Mary. Om dat te vieren gaan ze naar Los Angeles en Walter mag mee, tot geringe frustratie van Mary. Walter is echter door het dolle heen en wil heel graag de studio bezoeken waar de Muppet Show werd opgenomen.
Deze blijkt zwaar vervallen te zijn. En dan is er ook nog een schurk, Tex Richman, die de studio wil kopen, naar hij zelf zegt om er een museum van te maken, maar in werkelijkheid is hij van plan om de gebouwen te slopen omdat er olie onder zit. Het enige wat de studio kan redden is 10 miljoen dollar, zodat de Muppets hem terug kunnen kopen.
Walter haalt Kermit over om de Muppets weer bij elkaar te brengen, zodat ze nog één show kunnen maken om het geld bijeen te verdienen en zo de studio te redden. Walter, Gary en Mary helpen hem daarbij. De Muppets moeten worden opgespoord en overgehaald om mee te doen. Voor Miss Piggy moeten ze zelfs helemaal naar Parijs, waar ze redactrice is bij het gerenomeerde modeblad Vogue.
Uiteindelijk wordt er in grote haast een show in elkaar gedraaid. Ook Walter mag een act doen; hij blijkt namelijk een muppet te zijn. Zo vindt hij een nieuwe familie.
Alles lijkt dus goed te komen. Maar zou het lukken om op tijd het geld bij elkaar te krijgen?

The Muppets (2011) is een vrolijke musical met optredens van de oude, bekende Muppets.

De Muppets zijn een creatie van Jim Henson en zijn bekend van The Muppet Show. Deze werd gemaakt van 1976 tot 1981. Het verbaast me, dat de show slechts vijf jaar heeft bestaan. Voor mijn gevoel keek ik er mijn hele jeugd naar. Zijn ze misschien vaak herhaald?
Wist je trouwens dat de naam Muppets een samentrekking is van de Engelse woorden marionette en puppet?

Film: Knetter

In de korte beschrijving van de film Knetter stond, dat deze zou gaan over een moeder die voor haar dochter een olifant in huis haalt. Dit gebeurt echter pas zo’n tien minuten voor het einde van de film. Het werkelijke onderwerp van de film is de relatie die het meisje Bonnie heeft met haar manisch-depressieve moeder. Maar als dat in de beschrijving had gestaan, dan hadden Annika en Rozanne hem vast niet willen zien.

Ondanks het zware onderwerp, is het geen zware film. In het begin van het verhaal woont ook oma bij Bonnie en haar moeder, Lis, in huis. Oma is eigenlijk degene die voor Bonnie èn voor Lis zorgt, maar zij komt door een ongeluk om het leven. Lis is niet in staat om voor haar dochter te zorgen. Wekenlang ligt ze in bed, niet in staat om op te staan, zo moe en depressief voelt ze zich. Andere momenten voelt ze zich zo goed, dat ze doorslaat naar de andere kant. Dan doet ze juist weer uitzinnig vrolijk en druk. Deze uitersten kunnen worden onderdrukt door medicijnen, maar die weigert ze in te nemen.
Bonnie probeert zo goed mogelijk voor zichzelf en haar moeder te zorgen en moet intussen tegenover de mevrouw van jeugdzorg doen, alsof er niets aan de hand is. Gelukkig krijgt ze af en toe hulp van haar beste vriend Koos en van haar schoolmeester.

Clarice van Houten speelt de rol van Lis. Deze geweldige actrice is ook in deze rol heel overtuigend. Jesse Rinsma zet Bonnie neer als een leuk jongensachtig meisje. De film is gemaakt in 2005 en heeft meerdere prijzen gewonnen, waaronder de Gouden Kalf publieksprijs van het Nederlands Film Festival 2006.

De meiden en ik vonden het ook een leuke film.

Film: The Bucket List

Een maand geleden heb ik een bucket list gemaakt: een lijst met dingen die je nog wilt doen voor je dood gaat - in het Engels: before you kick the bucket. Niet dat ik terminaal ben - ik hoop nog heel lang te leven - maar waarom zou je wachten tot je nog maar een jaar te leven hebt? Bovendien weet je nooit wanneer je ertussenuit glipt. Pluk de dag!

De film The Bucket List gaat over twee mannen die wel terminaal zijn: een schatrijke ondernemer en een automonteur. Beiden hebben te horen gekregen dat ze nog hooguit een jaar te leven hebben. Hoog tijd om een wensenlijst te maken en die uit te voeren. Samen pakken ze het vliegtuig (de privéjet van de rijkaard) en vliegen de hele wereld over om grootse dingen te doen: parachute springen, de pyramiden bezoeken, de Himalaya intrekken. Ondertussen hebben ze het moeilijk met persoonlijke relaties: de monteur is tegen de wil van zijn vrouw op pad gegaan en de zakenman heeft al lange tijd geen contact gehad met zijn dochter. Zal dat nog goed komen?

The Bucket List is een mooie en ontroerende film. De levenslust spat van de hoofdpersonages af. Zij worden uitmuntend vertolkt door Jack Nicholson en Morgan Freeman.

Wat er op mijn bucket list staat? Natuurlijk een aantal mooie reizen, een ritje maken op een hondenslee, een tochtje in een luchtballon, het onvermijdelijke schrijven van een boek en nog veel meer. Pluk de dag!

Rio 2

Rozanne wilde iets met mij doen, speciaal voor moederdag. Ik mocht uitkiezen wat. Maar Rozanne wilde eigenlijk wel graag naar de bioscoop. Nou, dat vind ik ook altijd leuk. Trakteer jij dan? Nee, dat nou ook weer niet.
Uiteindelijk zijn we met het hele gezin naar Rio 2 geweest. Nummer 1 heb ik niet gezien, maar ook dan is deel 2 leuk.

 Het verhaal gaat over Blu, Jewel en hun drie kinderen: zeldzame blauwe papegaaien die in Rio de Janeiro wonen. Hun baasjes zijn biologen die op dat moment in de jungle op zoek zijn naar meer blauwe papegaaien. Ze denken die gevonden te hebben en Blu en Jewel haasten zich er met hun kleintjes en een aantal vrienden naartoe om te helpen zoeken. Zij vinden al snel de familie en leefgemeenschap van Jewel. Blu heeft nogal moeite om zich aan te passen. Hij is namelijk nogal vermenselijkt met zijn buiktasje en GPS. Maar dat is slechts één van zijn problemen. Er is namelijk ook nog een oude vijand die wraak op hem wil nemen en uiteraard krijgen ze te maken met door-en-door slechte mensen die het regenwoud willen kappen.

Rio 2 is een vrolijke film met grappige personages. Eigenlijk zoals al die Amerikaanse animatiefilms van tegenwoordig. Leuk om naar te kijken.
De kinderen hebben zich ook prima vermaakt.

Minoes

Het begon als ‘vrijdagavond-filmavond’, maar tegenwoordig is de zaterdagavond ook een filmavond en veel avonden in de vakanties ook. Familiefilmavond wel te verstaan. Eigenlijk kijk ik bijna alleen maar kinderfilms.

Gisteravond hebben we Minoes gekeken. Aanstaande woensdag wordt hij weer uitgezonden op Zapp, maar wij hadden nog een opname van rond de kerst staan.

De film gaat over... Minoes! Dit is een juffrouw die eigenlijk een kat is, maar die, na van een raar goedje te hebben gesnoept, mens is geworden. Of eigenlijk is ze een kat in een verkeerd lichaam. Ze kan zowel met katten als met mensen praten en dat komt goed uit, want ze wordt de assistente van een journalist van de plaatselijke krant. Tegen kost en inwoning - door haar metamorfose van kat naar mens is ze immers dakloos geworden - bezorgt ze hem de nieuwtjes die de katten hebben opgevangen. Daardoor neemt de carrière van Tibbe, de journalist, een vlucht. Totdat Minoes haar werk al te goed doet en niet iedereen blij is met de geleverde berichten...

Minoes is een grappige film. Als Minoes een hond tegenkomt, vliegt ze een boom in en ze verplaatst zich het liefst over daken. Dat is natuurlijk erg raar voor een mens. Carice van Houten is overtuigend als kattenmens/mensenkat. Theo Maassen is leuk als verlegen jonge journalist. De film is uit 2001.

Saillant detail: op het moment dat het in de film buiten tekeerging, was hier ook een enorme onweersbui aan de gang. Soms wisten we gewoon niet of die donderklap echt was of op tv.