Film: Zarafa

Afgelopen vrijdag hebben we tijdens de familiefilmavond naar Zarafa gekeken, een animatiefilm uit 2012 van filmmaker Rémi Bezançon, die het verhaal schreef, en animatiemaker Jean-Christophe Lie.

De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van ‘s werelds eerste giraffe in Parijs.

Een oude man zit voor een baobab en vertelt een verhaal aan een groepje kinderen. Dat verhaal gaat over Maki, een jongetje dat gevangen is genomen door een slavenhandelaar. Al snel weet hij te ontsnappen. Hij zoekt toevlucht in een kudde giraffen, maar de gemene slavenhandelaar vindt hem snel en schiet de moeder van een jonge giraffe dood. Gelukkig komt er een nomade tevoorschijn, prins Hassan, die de slavenhandelaar wegjaagt en aan Maki de opdracht geeft naar huis te gaan. Zelf neemt hij de jonge giraffe mee.

Daar is Maki het helemaal niet mee eens. Hij belooft de stervende moedergiraffe, dat hij haar dochter terug zou halen en gaat achter Hassan aan. Wat volgt is een avontuurlijke reis die hen tot in Parijs brengt. Ze reizen te voet, per schip en zelfs per luchtballon. Zou het Maki uiteindelijk lukken om de giraffe Zarafa terug te brengen naar haar kudde? 

Zarafa is een mooie en ontroerende animatiefilm, die ook een stukje geschiedenis laat zien. Het gaat onder andere over slavenhandel en over een conflict tussen Egypte en Turkije. Je ziet hoe slaven behandeld werden en hoe mensen leefden in Afrika en in Europa. De film is dus niet alleen maar makkelijk vermaak. Het biedt stof om over na te denken en te praten en is interessant voor kinderen die ook buiten hun eigen wereldje willen kijken.

Boek: De vampierzusjes - Een smakelijk avontuur

Als ik een boekverfilming bekijk, zorg ik er meestal voor dat ik eerst het bijbehorende boek heb gelezen. In dit geval heb ik het andersom gedaan.
Alhoewel dit eigenlijk niet helemaal klopt, omdat
a. ik het boek een aantal jaar geleden al met Rozanne had gelezen en
b. we slechts één deel van de boekenserie hebben gelezen en de film er geen exacte kopie van is.
De Vampierzusjes is een kinderboekenserie van de Duitse schrijfster Franziska Gehm. Er zijn tot nu toe vijf delen verschenen, de laatste is afgelopen maart uitgekomen. Wij hebben alleen deel twee in huis: Een smakelijk avontuur, ooit een keer gekregen van oma, geloof ik. De film bevat elementen van meerdere boeken, maar vertelt volgens mij vooral het verhaal van deel vier: Hartsgeheimen.

Maar goed, over de film had ik hier al een keer geschreven, nu ga ik het hebben over deel twee van de boekenserie De Vampierzusjes: Een smakelijk avontuur.

In dit boek woont de twaalfjarige halfvampiertweeling Dakaria (Daka) en Sylvania al een maand in de stad Bindburg waar hun menselijk moeder vandaan komt. Daarvoor hadden ze hun hele leven in Transsylvanië gewoond, het land van hun vampiervader. Ze hebben er nog steeds moeite mee, dat ze overdag naar school moeten en ‘s nachts moeten slapen, maar gelukkig hebben ze al wel een vriendin, Helene. Ze moeten haar trouwens nog wel vertellen dat ze halfvampiers zijn. Nadat Helene van de eerste schrik is bekomen, vindt ze het geweldig om met haar nieuwe vriendinnen uit vliegen te kunnen gaan.
Voor school moeten Daka en Sylvania een werkstuk schrijven over een museum. Hun oma Rosa werkt in het plaatselijke museum, dus daar gaan de meiden vlak voor sluitingstijd maar eens kijken. Ondanks de waarschuwing van hun wat merkwaardige klasgenoot Ludo om vooral niet naar het museum te gaan, gaan ze toch. Daar zijn ze getuige van een kunstroof en worden ze als gijzelaars door de criminelen meegenomen. Gaat dit nog goed aflopen?
Ja, dûh, het is een kinderboek. Natuurlijk loopt het goed af. Maar hoe, dat moet je zelf maar lezen. Dan kom je ook meteen te weten hoe Ludo wist, dat er iets zou gaan gebeuren.

Wij hebben dus slechts één deel van de serie en dat is een leuk boek. Het zal geen klassieker worden, maar het is weer eens iets anders dan die paardenseries. Het gegeven van halfvampiers is origineel en de schrijfster speelt leuk met menselijke en vampiereigenschappen. Ik vind vooral de scène waarin de zusjes aan Helene vertellen wat ze zijn, erg grappig

Er is nu overigens ook een geschreven filmeditie, met het verhaal van de film. En er is een hele site aan de Vampierzusjes gewijd, met informatie over de boeken en de schrijfster, en een blog.

Film: Ronja de roversdochter

Drie weken geleden hadden Annika en ik het boek Ronja de roversdochter van Astrid Lindgren uitgelezen, vanavond hebben we de film bekeken. Nou ja, film. Op de dvd die we in de bieb hadden geleend, stond de televisieserie, in zes delen. Gelukkig zit er een doorspoelknop op de afstandbediening, hoefden we niet steeds de aftiteling en samenvatting van de vorige aflevering te bekijken.
De dvd is trouwens wel populair, want al twee weken grepen we er net naast. Had ik thuis op internet gekeken of hij aanwezig was, was hij alweer uitgeleend op het moment dat ik in de bieb was. Daarom ben ik deze week in plaats van vrijdag maar vast op donderdag gegaan en toen stond hij er nog.

Net als het boek vonden we ook de film leuk. Hij volgt het boek nauwgezet. Alleen worden de fantasiebosbewoners anders benoemd. De vogelheksen heten karpijnen, de aardmannetjes bipskabouters en de moenen worden als grijze dwergen aangeduid.
De film is uit 1984. Af en toe vond ik hem een beetje jaren ’70 aandoen. Vanuit 2014 gezien scheelt dat ook niet zo veel. Vooral de scénes waarin mensen helemaal bloot liepen. Zou dat nu nog kunnen? Of zouden die stukjes eruit geknipt worden als de serie nu op tv zou komen? De meiden vonden het in ieder geval wel grappig toen de hele roversbende in hun blootje naar buiten de sneeuw in werden gejaagd om zich te wassen.

Al met al hebben we weer een prettig familiefilmavondje gehad. Ik zal de dvd snel terugbrengen naar de bieb, dan kan iemand anders hem weer lenen.

Loombandjes

Als je kinderen in de basisschoolleeftijd hebt, kun je er haast niet omheen: loombandjes, dé hype van het moment.
Loomwattes???
Loombandjes, officieel Rainbow Looms: kleine gekleurde elastiekjes waarmee je armbandjes, kettingen, hartjes, smartphonehoesjes en zelfs tassen van kunt maken door ze in elkaar te haken. Ze zijn er in veel verschillende kleuren, sommige hebben zelfs meerdere kleuren, er zijn er met glitters en ook met geur: fruit en chocola. Armbandjes kun je ervan maken met behulp van je vingers, maar als je niet wilt dat die worden afgekneld, dan kan je ook twee stiften of potloden gebruiken of een vork. Rozanne is met een kunstwerk bezig waarvoor ze twee vorken nodig heeft en Annika heeft gisteren een rekje met pinnen gekocht, waar ze de elastiekjes omheen kan doen en bredere armbanden kan maken. Op internet zijn vele filmpjes te vinden, waarop te zien is hoe je dat moet doen.

De uitvinder van deze gekleurde elastiekjes is Cheong Choon Ng, een Amerikaanse werktuigbouwkundige van Aziatische afkomst. In 2010 zag hij zijn dochters van 12 en 9 met elastiekjes spelen. Ze knoopten er armbandjes van. Cheong Choon Ng werkte dit idee verder uit en kwam een half jaar later met een plankje waarmee je grotere werkstukken kunt maken. De elastiekjes werden een enorme hype in de VS en in de rest van de wereld. De uitvinder is intussen zo’n 50 miljoen dollar rijker.

En een hype ìs het. De elastiekjes zijn niet aan te slepen. Je ziet hordes kinderen door de stad zwerven, op zoek naar een winkel waar ze nog niet zijn uitverkocht. Daarbij gaat het natuurlijk van goedkoop naar steeds duurder. Op de kermis bij het ‘eendjes vangen’, eigenlijk bedoeld voor kleuters, zie je nu meiden van tien, twaalf jaar staan hengelen, omdat er loombandjes te ‘winnen’ zijn. Goede zet van die kermisexploitant!

Ook onze meiden zijn verslaafd. Aan het kopen van de elastiekjes en aan het fabriceren van armbandjes. Elke vrije minuut wordt eraan besteed. Computer en televisie worden verwaarloosd. ‘Kom nou Klokhuis kijken’, roepen wij wanhopig. ‘Nog eventjes dit afmaken’, klinkt dan als antwoord.
Op school worden één keer per week zakjes met loombandjes uitgedeeld tijdens de overblijf. Dan staan er lange rijen kinderen ongeduldig te wachten op hun zakje. Daarna is het overigens wel rustig in school, want iedereen is ingespannen bezig om een zo’n mooi mogelijk kunstwerkje te maken.
Ik vind het grappig om te zien hoe zoiets eenvoudigs als gekleurde elastiekjes kan uitdraaien op zo’n megahype. Wie gaat de volgende hype uitvinden?

Vangst van de week (3)

Vandaag is er een kaartje van mij aangekomen in China... na 85 dagen! Fijn, dat hij zijn bestemming nog gevonden heeft. Ik ben eigenlijk best wel nieuwsgierig naar zijn avonturen...

Deze week heb ik vijf kaarten gekregen. Geen van alle heeft er extreem lang over gedaan, die uit Rusland was het langst onderweg: 22 dagen. Dat was dit kaartje, van Olesya:

Het is een scène uit het ballet 'Nayada en de visser'. De prima ballerina is Tatiana Predeina, de stedelijke trots van Chelyabinsk, waar het kaartje vandaan kwam. Chelyabinsk is een stad met 1,1 miljoen inwoners en ligt in de Oeral. Op 15 februari 2013 werd de stad door een meteorietenregen getroffen.

Het tweede kaartje van deze week kwam van Kitty, de nummer 1 in het versturen van kaarten van Nederland. Ze heeft er op dit moment 8726 verstuurd!

Het is een mooie tekening van Jan Toorop: 'Charley plaatjes kijkend' (1898). Jan en zijn dochter Charley Toorop zijn bekende kunstschilders. Jan Toorop (1858-1928) wordt gezien als de belangrijkste Nederlandse symbolistische schilder, maar zijn werk kent veel verschillende stijlen. Naast schilder was hij ook tekenaar, etser en lithograaf.
Charley Toorop (1891-1955) schilderde in expressionistische/zakelijk realistische stijl.

Dit kaartje kreeg ik van Sylvia:

 

Sylvia woont in Canada, maar stuurde deze kaart vanaf haar vakantieadres in China. Jiu Zhai Guo om precies te zijn, dat bekend schijnt te staan om zijn kleurrijke vijvers en meren.

Een fantastische kaart uit de Verenigde Arabische Emiraten:

Gekregen van Ayn. Het laat de skyline van Dubai zien, vanuit de woestijn. Dubai is bekend om zijn supersonische gebouwen. De 828 meter hoge Burj Khalifa is het hoogste gebouw van de wereld en voor de kust liggen diverse kunstmatige eilanden in de vorm van een palm. Ook heeft Dubai de grootste golfbaan ter wereld, de grootste fontein, het grootste themapark, het grootste winkelcentrum met daarin het grootste aquarium, de grootste overdekte skihal en het grootste vliegveld. Volgens mij hebben ze daar geld teveel.
Maar het kaartje is mooi.

Tot slot een kaartje uit zonnig Florida, verzonden door Helene:

Olesya, Kitty, Sylvia, Ayn en Helene: bedankt!

Postcrossing: Vangst van de afgelopen twee weken

Door de internetstoring heb ik vorige week geen ‘Vangst van de week’ kunnen plaatsen, dus doe ik nu twee weken tegelijk. Maar die vangst viel wel een beetje tegen: in twee weken slechts vier kaartjes gekregen, terwijl ik er acht heb verstuurd.
Het zit een beetje vast. Veel van de kaartjes die ik heb verstuurd, komen maar niet aan. Zes kaartjes zijn expired, dat wil zeggen dat ze langer dan 60 dagen onderweg zijn. Misschien komen ze nog aan, misschien niet. Eén kaartje is al 221 dagen onderweg, naar Siberië. Nu denk je: Ja, dûh, Sibérië! Maar ik heb al meerdere kaarten naar dat gebied verstuurd en die zijn allemaal gewoon aangekomen, binnen een redelijke termijn.
Een kaartje naar Wit-Rusland is nu al 172 dagen aan het (rond?)reizen. Verder zijn twee kaartjes al 77 dagen op pad, twee andere 63 (waarvan eentje gewoon naar Duitsland) en eentje 55 dagen. Wat spoken ze toch allemaal uit?

Maar goed, de afgelopen twee weken heb ik toch nog vier kaartjes gekregen, waarvan twee uit Nederland (daar kan weinig mee misgaan, behalve als de geadresseerde de belastingdienst is), één uit  Rusland en één uit Duitsland.

Deze foto van 'Het Witte Huis' heb ik gekregen van Bertha:

Het Witte Huis van architect Willem Molenbroek was de eerste wolkenkrabber van Nederland en is lange tijd het hoogste gebouw van Europa geweest. Het is gebouwd in 1897 en 1898 en dat heeft toen heel wat voeten in aarde gehad. Tijdens het heien is het gebouw dat ernaast stond ingestort. Toen hebben ze de grond die toen vrijkwam er ook maar bij getrokken en het Witte Huis wat groter gemaakt.
Het Witte Huis staat aan de Geldersekade. Het is gebouwd in Art-Nouveau stijl en is een rijksmonument. Het is 43 meter hoog en heeft elf verdiepingen. Samen met de Sint-Laurenskerk heeft het pand het bombardement aan het begin van de Tweede Wereldoorlog overleefd, terwijl alles eromheen volledig verwoest was.

Een heerlijk romantische kaart voor postliefhebbers van Rita:

Deze kwam uit Sint-Petersburg, van Olga:

Dit meisje is Hermione Granger, van Harry Potter, getekend door Yulia Leonova.

Deze bijzondere kaart kwam van Joachim uit Duitsland:

Ik zal de uitleg die achter op de kaart staat, vertalen:
'Wat is dat? Te zien is het zachte mineraal talk onder een polarisatiemicroscoop. Het gesteente komt uit Californië en werd door middel van een geologische operatie (?) van ongeveer 30 kilometer diepte (!) naar de oppervlakte gebracht. Het monster helpt geologen te begrijpen welke processen zich diep in de aarde afspelen.'

Film: Life of Pi

Na het boek te hebben gelezen (zie deze post), heb ik nu de film gezien.

Een film is een beknopte versie van een boek. Ben je met een boek een aantal dagen, of weken, bezig, een film duurt zo’n anderhalf, twee uur. In een boek is er ruimte om gebeurtenissen, gedachten, gevoelens uitgebreid te beschrijven. In een film kan dat worden gedaan door een voice-over of een verteller.

Tijdens het schrijven van dit stuk, had ik me vooral gericht op de verschillen tussen het boek en de film. Nu wil voor mezelf eerst nagaan hoe ik de film zelf vond, zonder aan het boek te denken.
Ik vond het een imposante film, met geweldige beelden. De wilde zee, de dieren. Maar ook een heel kalme en oneindige zee, waarop Pi in zijn eentje ronddobbelt. Wat een eenzaamheid! En dat vreemde eiland, dat geheel bestaat uit planten en waar duizenden stokstaartjes wonen.
Don had gehoord, dat het een heel spirituele film zou zijn, maar dat vond ik niet heel erg op de voorgrond staan. Pi gelooft in God, Allah en alle hindoeïstische goden en roept hen geregeld aan. Maar erg diep gaat het niet. De film gaat meer over het avontuur. En wat voor avontuur!

 De beelden in de film zijn indrukwekkend. De woeste zee, de dieren in de sloep. Voor de zee hebben de filmmakers het grootste golfbad in de filmgeschiedenis gebouwd. De dieren waren computeranimaties; ze waren helemaal niet aanwezig bij de filmopnamen. Echt ontzettend mooi gedaan. De jonge acteur Suraj Sharma, die Pi speelt, zet een uiterst knappe acteerprestatie neer. Hij had helemaal geen echte dieren tegenover zich (gelukkig maar), maar moest zich wel gedragen alsof dat zo was. Met zijn ogen de niet-bestaande tijger volgen. Niet alleen een denkbeeldige lijn trekken, waar het dier zou lopen, maar hem ook echt zien en reageren op wat hij doet, terwijl er niets te zien was.
Alleen voor de hyena hadden ze een echt dier gebruikt. Deze was te zien in zeven shots waarin hij niet samen met de jongen in beeld was. Voor de rest was ze met de computer nagemaakt.
Wij hebben de film op een kleine televisie gezien. In de bioscoop in 3D-versie is het natuurlijk veel gaver om te zien.

Tijdens het lezen van het boek was ik benieuwd hoe de gruwelijke details zouden worden verfilmd, zoals wanneer de zebra levend door de hyena wordt opgegeten of wanneer het Pi maar niet lukt om een schildpad snel te doden. Dat laatste is in de film niet te zien, de dood van de zebra wel, maar niet zo uitgebreid en gruwelijk als in het boek.

Gevoelens worden in beeld en woord uitgedrukt. Zoals bij het afscheid van tijger Richard Parker. Als de sloep aanspoelt in Mexico verdwijnt hij zonder om te kijken de jungle in. Pi vertelt in voice-over wat dit met hem deed, vervolgens zien we hem hartverscheurend huilen en daarna zijn we weer in het ‘heden’ in Canada, waar hij aan de schrijver vertelt hoeveel pijn het hem deed, dat de tijger geen afscheid had genomen.

In de film lijkt religie wel een belangrijkere rol te spelen dan in het boek. In het boek vertelt Pi wel hoe het kwam dat hij drie religies aanhangt en roept hij god of de goden af en toe aan, maar in de film doet hij dit vaker en nadrukkelijker. Zo leek hij tijdens een storm op zee wel waarzinnig. Hij zat in de reddingssloep die een speelbal was van metershoge golven en ging op het dekzeil staan gillen van enthousiasme. Hij haalde het dekzeil, dat de hele tijd half over de boot zat, helemaal los zodat Richard Parker het schouwspel ook kon zien. Uiteindelijk had hij door dat dit levensgevaarlijk was en maakte hij het dekzeil snel helemaal dicht om eronder te kunnen schuilen.
Ik heb het in het boek teruggelezen. Deze filmscène is een samenvoeging van twee scènes in het boek. Daarin komen Pi en Richard Parker eerst in de storm terecht. Pi reageert meteen alert door de belangrijkste spullen in veiligheid te brengen en het dekzeil over de sloep heen vast te maken. Later komt er een onweersbui langs, die niet zo allesverwoestend is. Pi blijft op het dekzeil zitten kijken naar het bovenaardse schouwspel.

Ik wendde me tot Richard Parker en zei: ‘Kijk, Richard Parker, een bliksemschicht.’ Ik zag wat hij ervan dacht. Hij lag plat op de bodem van de boot, met uitgestrekte poten en trillend als een riet.
Op mij had het juist een tegenovergestelde uitwerking. Het was iets wat me uit mijn beklemmende aardse beslommeringen haalde en me in een staat van verrukte verwondering katapulteerde.