Lief leven

Alice Munro

Lief leven (Dear Life, Canada, 2012)

Vertaald uit het Engels door Pleuke Boyce

Zoals zoveel mensen lees ik eigenlijk nooit verhalenbundels. Bij een verhaal - kort of lang - moet je er altijd even inkomen en dan pas kun je lekker doorlezen. Met een verhalenbundel moet je daar met ieder verhaal opnieuw doorheen. Maar op een blog (ik heb het helaas niet kunnen terugvinden) las ik dat je dit boek moet beschouwen als een doosje luxe bonbons, waar je er af en toe eentje uit snoept. Dat heb ik gedaan. Eén verhaal per avond. Lekker snoepen.

Alice Munro schrijft mooie verhalen. Rustige verhalen. Verhalen over vrouwen. Slechts in één verhaal van de bundel was de hoofdpersoon een man. Een soldaat die na de Tweede Wereldoorlog terugkeert. Voordat hij op zijn eindbestemming aankomt, springt hij van de trein en begint de tegengestelde richting uit te lopen. Hij komt bij een boerderij, waar een vrouw woont. Hij krijgt ontbijt, helpt met het repareren van de paardenruif en blijft.

Een ander verhaal begint ook met een trein. Daarin stapt de jonge Vivien, die een betrekking heeft gevonden als onderwijzeres in een sanatorium. Dat sanatorium ligt in een berkenbos, aan een bevroren meer. Zelf zegt ze, dat ze het er mooi vind: ‘Alsof ... alsof je in een Russische roman bent terechtgekomen.’  Ze geeft les aan kinderen die aan tuberculose lijden. Eigenlijk moet ze ze vooral bezighouden, niet te veel stress, niet te veel laten leren. Sommige kinderen worden niet meer beter, andere wel, die kunnen de achterstand later wel weer inhalen. Vivien merkt echter, dat ze best wel wat aankunnen en laat ze spelenderwijs kennismaken met de wereld van buiten.

Ze krijgt een relatie met de arts van het sanatorium en al snel besluiten ze, of eigenlijk besluit hij, om te gaan trouwen. 

Zo zien we steeds stukjes van levens van vrouwen. Mooie stukjes, waarin de dingen anders lopen dan je zou verwachten.

De laatste vier verhalen zijn autobiografische schetsen van het leven van de schrijfster. Over hoe ze opgroeide in een huis net buiten een stadje. Over haar moeder, die rond haar veertigste Parkinson kreeg. Over Sadie, die bij hen in huis kwam werken, toen er kort na elkaar twee baby’s werden geboren. Inkijkjes, geen afgeronde verhalen.

Alice Munro (1931) is een Canadese schrijfster, een echte verhalenschrijfster. De meeste van haar verhalen spelen zich af op het Canadese platteland. In 2013 kreeg ze de Nobelprijs voor literatuur.

Vangst van de week (5)

Wat een topweek was dit: acht kaartjes gekregen! Kijk maar mee.

Sinds we zelf konijnen hebben, staan kaartjes met konijnen op mijn wensenlijst. En zie hier:

een kaartje met 'konijntjes Babette, Böbi en Lulu met twee schildpadden' van Rosi uit Zwitserland. Het kaartje komt van een boerderij, waar ze ongewenste huisdieren opvangen. Grappig, want onze hangoortjes Bink en Twix komen uit een konijnenopvang.

De tweede kaart kwam van Sylvy uit Frankrijk:

een mooi, maar zielig plaatje van een klein mannetje met vleugels, verstrikt in touwtjes. Een marionet? Op de achterkant staat 'moustique', wat mug betekent.

Daarna kreeg ik dit mooie plaatje van de Litouwse Ruta:

Deze had ze bij mijn favoriete kaarten zien staan. (Bij Postcrossing heb je een 'postcards wall', waarop je ontvangen, verstuurde, favoriete en populaire kaarten staan. Favoriete kaarten zet je er zelf op. Dat kunnen kaarten zijn die je zelf hebt ontvangen of verstuurd, maar je kunt ze ook bij anderen vandaan halen. Populaire kaarten zijn alleen voor jezelf te zien. Dat zijn kaarten die jij hebt verstuurd en die anderen als favoriet hebben aangekruist.)

Dit vind ik een heel bijzondere:

Gekregen van Marieke uit Nederland. Het komt uit de Atlas van de Belevingswereld, een atlas waarin 'alle ervaringen van een mensenleven' zijn afgebeeld in landkaarten.

Vervolgens ontving ik een kaartje met Alice's Adventures in Wonderland:

verstuurd door MJ uit Denver, Colorado, USA. Dit boek is in 1865 geschreven door de Engelse auteur Charles Lutwidge Dodgson, onder het pseudoniem Lewis Carroll en vertelt het verhaal van het meisje Alice die in een konijnenhol valt en terechtkomt in een wonderlijke wereld.

Van Kari uit Noorwegen kreeg ik deze mooie midzomernacht op de Noordkaap:

Daarna kreeg ik post uit Florence, Italië:

van Gigi. Florence, Firenze in het Italiaans, is gesticht in 59 v. Chr. door Julius Caesar en heeft een enorme historie. Onder andere Leonardo da Vinci, Michelangelo, Galileo Galilei en Catharina de Medici waren aan deze stad verbonden. Het is de meest renaissancistische stad van Italië en een cultuurstad bij uitstek.

Mijn favoriet van deze week is dit schattige kaartje:

gekregen van de 11-jarige Mina uit Hamburg, Duitsland. Een hondje dat ervan droomt de ruimte in te gaan. Gemaakt door grafisch ontwerpster Nele Rojek.

Vangst van de week (4)

De toestroom van Postcrossingkaartjes stagneerde de laatste tijd nogal. Dit komt doordat de kaartjes die ik had verstuurd maar niet aan wilden komen. Maar nu krijg ik geregeld een mailtje dat er weer één ergens in de wereld is gearriveerd. De eerste twee weken van dit jaar hebben al acht van mijn kaartjes iemand blij gemaakt. Dus ik neem aan, dat ik hier binnenkort ook weer post kan verwachten.

Dit jaar heb ik tot nu toe één kaart mogen verwelkomen. Hij komt uit Hong Kong en is verstuurd door de 23-jarige Cola:

Het is een afbeelding van de Tsim-sha-tsui klokkentoren. Vanaf de toren heb je een mooi uitzicht op de Victoria haven, zo schreef Cola.

De aquarel is gemaakt door Shen Ping. Deze kunstenaar is in 1947 geboren in Beijing, heeft daar een kunstopleiding gevolgd en heeft zich in 1980 in Hong Kong gevestigd. Hij maakt vooral aquarellen en is zelfs voorzitter van de Hong Kong Water Colour Research Society. Als je meer werk van hem wilt zien, ga dan hier naartoe.

Boek: Wolkenatlas

David Mitchell

Wolkenatlas (Cloud Atlas, Groot-Brittannië, 2004)

Vertaald uit het Engels door Aad van der Mijn

Op meerdere blogs las ik lovende verhalen over het nieuwste boek van de Engelse schrijver David Mitchell: The Bone Clocks, in het Nederlands vertaald als Tijdmeters.

Aangezien ik mijn boeken hoofdzakelijk uit de plaatselijke bieb haal, beschik ik niet altijd over de nieuwste boeken. In één van de blogs werd echter Wolkenatlas ook vermeld en op de voorkant van The Bone Clocks prijkt de mededeling ‘Author of Cloud Atlas’. Dus besloot ik dit boek eerst te lezen. 

En dat was een bijzondere leeservaring. Wolkenatlas bestaat uit zes verhalen en stuk voor stuk zijn de verhalen boeiend om te lezen, al zijn ze heel verschillend. Zo lezen we mee in het dagboek van een notaris uit San Francisco, die halverwege de negentiende eeuw voor zaken in Polynesië is; krijgen we een stukje bedrijfsspionagethriller voorgeschoteld over een jonge journaliste die achter smerige zaakjes is gekomen van een kerncentrale en dit tot op de bodem wil uitzoeken; lezen we de hilarische belevenissen van een niet zo heel oude man, die tegen zijn wil terechtkomt in een soort verzorgingstehuis en daar wordt vastgehouden; gaan we mee naar een verre toekomst, waar slechts een klein aantal mensen een grote milieuramp heeft overleefd.

De verhalen worden in chronologische volgorde verteld. We beginnen in de negentiende eeuw en eindigen ergens in de toekomst. Van de eerste vijf verhalen krijgen we in eerste instantie slechts de helft te lezen. Het zesde verhaal wordt in één keer helemaal verteld. Daarna gaan we weer terug naar het verleden met de tweede helft van de andere verhalen.

De verhalen lijken op zichzelf te staan, maar zijn wel onderling verbonden. Het verband tussen enerzijds verhaal vijf en zes, die in de toekomst spelen, en de rest van de verhalen is echter minder duidelijk. Ik heb alleen een bepaalde moedervlek als verband kunnen ontdekken. Ik heb her en der gelezen, dat David Mitchell vaak over reïncarnatie schrijft, dus misschien zit daar een dieper verband. Zelf ben ik niet zo spiritueel aangelegd, dus daar lees ik vaak finaal overheen.

Ik vond het een genot om Wolkenatlas te lezen. Het boek heeft een originele vertelstructuur en je gaat daardoor dieper nadenken over verbanden en betekenissen. Deze manier van vertellen past David Mitchell vaker toe. Ik ga dan ook zeker meer boeken van hem lezen.

Film: Zarafa

Afgelopen vrijdag hebben we tijdens de familiefilmavond naar Zarafa gekeken, een animatiefilm uit 2012 van filmmaker Rémi Bezançon, die het verhaal schreef, en animatiemaker Jean-Christophe Lie.

De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van ‘s werelds eerste giraffe in Parijs.

Een oude man zit voor een baobab en vertelt een verhaal aan een groepje kinderen. Dat verhaal gaat over Maki, een jongetje dat gevangen is genomen door een slavenhandelaar. Al snel weet hij te ontsnappen. Hij zoekt toevlucht in een kudde giraffen, maar de gemene slavenhandelaar vindt hem snel en schiet de moeder van een jonge giraffe dood. Gelukkig komt er een nomade tevoorschijn, prins Hassan, die de slavenhandelaar wegjaagt en aan Maki de opdracht geeft naar huis te gaan. Zelf neemt hij de jonge giraffe mee.

Daar is Maki het helemaal niet mee eens. Hij belooft de stervende moedergiraffe, dat hij haar dochter terug zou halen en gaat achter Hassan aan. Wat volgt is een avontuurlijke reis die hen tot in Parijs brengt. Ze reizen te voet, per schip en zelfs per luchtballon. Zou het Maki uiteindelijk lukken om de giraffe Zarafa terug te brengen naar haar kudde? 

Zarafa is een mooie en ontroerende animatiefilm, die ook een stukje geschiedenis laat zien. Het gaat onder andere over slavenhandel en over een conflict tussen Egypte en Turkije. Je ziet hoe slaven behandeld werden en hoe mensen leefden in Afrika en in Europa. De film is dus niet alleen maar makkelijk vermaak. Het biedt stof om over na te denken en te praten en is interessant voor kinderen die ook buiten hun eigen wereldje willen kijken.

Boek: De vampierzusjes - Een smakelijk avontuur

Als ik een boekverfilming bekijk, zorg ik er meestal voor dat ik eerst het bijbehorende boek heb gelezen. In dit geval heb ik het andersom gedaan.
Alhoewel dit eigenlijk niet helemaal klopt, omdat
a. ik het boek een aantal jaar geleden al met Rozanne had gelezen en
b. we slechts één deel van de boekenserie hebben gelezen en de film er geen exacte kopie van is.
De Vampierzusjes is een kinderboekenserie van de Duitse schrijfster Franziska Gehm. Er zijn tot nu toe vijf delen verschenen, de laatste is afgelopen maart uitgekomen. Wij hebben alleen deel twee in huis: Een smakelijk avontuur, ooit een keer gekregen van oma, geloof ik. De film bevat elementen van meerdere boeken, maar vertelt volgens mij vooral het verhaal van deel vier: Hartsgeheimen.

Maar goed, over de film had ik hier al een keer geschreven, nu ga ik het hebben over deel twee van de boekenserie De Vampierzusjes: Een smakelijk avontuur.

In dit boek woont de twaalfjarige halfvampiertweeling Dakaria (Daka) en Sylvania al een maand in de stad Bindburg waar hun menselijk moeder vandaan komt. Daarvoor hadden ze hun hele leven in Transsylvanië gewoond, het land van hun vampiervader. Ze hebben er nog steeds moeite mee, dat ze overdag naar school moeten en ‘s nachts moeten slapen, maar gelukkig hebben ze al wel een vriendin, Helene. Ze moeten haar trouwens nog wel vertellen dat ze halfvampiers zijn. Nadat Helene van de eerste schrik is bekomen, vindt ze het geweldig om met haar nieuwe vriendinnen uit vliegen te kunnen gaan.
Voor school moeten Daka en Sylvania een werkstuk schrijven over een museum. Hun oma Rosa werkt in het plaatselijke museum, dus daar gaan de meiden vlak voor sluitingstijd maar eens kijken. Ondanks de waarschuwing van hun wat merkwaardige klasgenoot Ludo om vooral niet naar het museum te gaan, gaan ze toch. Daar zijn ze getuige van een kunstroof en worden ze als gijzelaars door de criminelen meegenomen. Gaat dit nog goed aflopen?
Ja, dûh, het is een kinderboek. Natuurlijk loopt het goed af. Maar hoe, dat moet je zelf maar lezen. Dan kom je ook meteen te weten hoe Ludo wist, dat er iets zou gaan gebeuren.

Wij hebben dus slechts één deel van de serie en dat is een leuk boek. Het zal geen klassieker worden, maar het is weer eens iets anders dan die paardenseries. Het gegeven van halfvampiers is origineel en de schrijfster speelt leuk met menselijke en vampiereigenschappen. Ik vind vooral de scène waarin de zusjes aan Helene vertellen wat ze zijn, erg grappig

Er is nu overigens ook een geschreven filmeditie, met het verhaal van de film. En er is een hele site aan de Vampierzusjes gewijd, met informatie over de boeken en de schrijfster, en een blog.

Film: Ronja de roversdochter

Drie weken geleden hadden Annika en ik het boek Ronja de roversdochter van Astrid Lindgren uitgelezen, vanavond hebben we de film bekeken. Nou ja, film. Op de dvd die we in de bieb hadden geleend, stond de televisieserie, in zes delen. Gelukkig zit er een doorspoelknop op de afstandbediening, hoefden we niet steeds de aftiteling en samenvatting van de vorige aflevering te bekijken.
De dvd is trouwens wel populair, want al twee weken grepen we er net naast. Had ik thuis op internet gekeken of hij aanwezig was, was hij alweer uitgeleend op het moment dat ik in de bieb was. Daarom ben ik deze week in plaats van vrijdag maar vast op donderdag gegaan en toen stond hij er nog.

Net als het boek vonden we ook de film leuk. Hij volgt het boek nauwgezet. Alleen worden de fantasiebosbewoners anders benoemd. De vogelheksen heten karpijnen, de aardmannetjes bipskabouters en de moenen worden als grijze dwergen aangeduid.
De film is uit 1984. Af en toe vond ik hem een beetje jaren ’70 aandoen. Vanuit 2014 gezien scheelt dat ook niet zo veel. Vooral de scénes waarin mensen helemaal bloot liepen. Zou dat nu nog kunnen? Of zouden die stukjes eruit geknipt worden als de serie nu op tv zou komen? De meiden vonden het in ieder geval wel grappig toen de hele roversbende in hun blootje naar buiten de sneeuw in werden gejaagd om zich te wassen.

Al met al hebben we weer een prettig familiefilmavondje gehad. Ik zal de dvd snel terugbrengen naar de bieb, dan kan iemand anders hem weer lenen.